HRM-ers zoeken op namen van kandidaten in de hoop dat ze geen vreemde zaken tegenkomen. Maar slimme kandidaten kunnen internet ook gebruiken om hun professionele bestaan mooier voor te spiegelen dan dit in werkelijkheid is. Ze hoeven hiervoor niet te liegen in brief, CV of gesprek. Kunnen zij het helpen dat iemand met dezelfde naam in hetzelfde vakgebied of branche actief is met zulke veelbelovende resultaten/connecties op internet? Kortom ook bij dergelijke internet-beloftes is het belangrijk voor werkgevers om door te vragen.

Maar of het daarmee onbetrouwbaar wordt is natuurlijk maar zeer de vraag. Google is een buitengewoon krachtige zoekmachine, maar het levert slechts wat wordt gevraagd.

Iemand googlen is dus niet levensgevaarlijk. Iemand beoordelen of afwijzen op basis van een toevallige naamsovereenkomst is evenmin levensgevaarlijk, maar wel ongelofelijk dom. En als dit wordt gedaan zonder de kandidaat naar de juistheid van de gevonden informatie te vragen is dit mogelijk ook verwijtbaar, maar dat is voer voor juristen.

De realiteit is echter, het is mogelijk dus zal het ook gebeuren. Het is tenslotte aanzienlijk minder moeite dan een goede referentiecheck te doen. En dat is waarschijnlijk een belangrijke reden waarom het waarschijnlijk steeds vaker zal gebeuren.