@Bas:
Voor mij is een bureau gerenommeerd als het bewezen ervaring heeft in een branche en veel tevreden collega-opdrachtgevers heeft. De uiteindelijke maatstaf is voor mij: is het bureau in staat een kandidaat te leveren die past in mijn organisatie?

En als opdrachtgever verwacht ik gedegen advies over de eisen die je stelt aan een kandidaat. Want een goed bureau moet kunnen inschatten of de kandidaat uit de markt te halen valt.

@Allen

Juist in een markt waarin men moeilijk aan goede mensen kan komen, is helemaal niet zoveel behoefte aan de “juiste man, juiste plaats doctrine”. Ik vind dat mensen die denken dat een recruiter een halve p&o-er moet zijn, voorbijgaan aan het feit dat het werkelijk stikt van de inhoudelijk sterke hiring- en hr-managers en dat er juist veel te weinig recruiters zijn die mensen overhalen een overigens prima baan in te ruilen voor een andere. Wat nou “te commercieel”. Het is júist een commercieel beroep. Bedrijven zitten te springen om goed gekwalificeerd personeel en die mensen vind je niet meer 1-2-3 op een vacaturebankje of bij het CWI. En dus hebben we mensen nodig die net even bijdehanter zijn, net even verder kijken dan hun neus lang is, overtuigingskracht hebben die duizendmaal verder gaat dan die van de gemiddelde hr-manager etc.

Overigens vind ik, wanneer men zelf een recruitment organisatie heeft of er werkt, dat het wel heel tendentieus is om “het gros van de collega’s” af te schilderen als incompetent. Dat riekt naar een niet van zelfverheerlijking gespeende mening. Wellicht heeft de heer Overdick last van concurrentie en verliest hij markt door niet voldoende flexibel in te spelen op een veranderende vraag vanuit de markt.

Elke recruiter die begrijpt dat dit niet de tijd is van “wij hebben meer inhoudelijke kennis”, maar van “wij komen sneller aan de best mogelijke kandidaten” heeft mijn respect!

Tot slot: leuke club die OAWS, maar ze is totaal niet representatief voor kwaliteit. Er bij horen is geen teken van kwaliteit en er niet bij horen is geen teken van een gebrek daaraan. De OAWS is bezig aan een inhaalslag om leden te werven, maar heeft zichzelf in het verleden danig uit de markt geprijsd door vast te houden aan een onmogelijk vol te houden reglement, dat zelfs op dat moment door de éigen leden niet gehanteerd werd, maar wel kenmerkend is geworden voor de organisatie.

Men moet niet klagen dat de markt verandert. Men dient zich aan te passen. W&S Bureaus onderscheiden zich van het ambtelijk apparaat door hun commerciele natuur! Laat de heer Overdick eens een tijdje zijn fee halveren en ons aantonen dat hij dit gedaan heeft, voordat hij nog eens zulke absurde dingen zegt.

Overigens ben ik het wél met Cor eens. Maar “inschatten of de kandidaat uit de markt te halen valt” is een commerciele kwaliteit. Namelijk die van geen onzin verkopen!

@Bas

Onjuist! Een W&S bureau is een bedrijf, net als alle andere bedrijven. Ze worden ingehuurd door een ander bedrijf, dat mensen nodig heeft. Om een goede relatie met hun client te houden en die uit te bouwen, dient men met goede kandidaten te komen die lánger dan 6 maanden blijven. Anders verliest men zijn goede naam en dus een heleboel meer geld dan kan worden verdiend met het herplaatsen van een kandidaat die overigens nog wel even mee moet werken om in jouw scenario te passen.

Een commercieel recruiter is gewoon een medium. Net als een advertentie op een jobboard, radio of tv. Naar mijn mening wordt er veel te generaliserend gedaan over mensen die een serieus bedrijf proberen op te bouwen door goede diensten te leveren aan opdrachtgevers die zelf die fee bereid zijn te betalen. De arme schapen die daar volgens jou intrappen zijn echt enorme slachtoffers, nietwaar? Ze kunnen zelf niet aan mensen komen, huren daar een recruiter voor in, strijken alle eer op wanneer het een succes is en geven de recruiter de schuld wanneer het mislukt.

Nou pleit ik voor een recruiter die daar niet over mekkert maar zich beseft dat dat zijn rol is. Daar wordt hij voor betaald. Net als je (zoals ik al eens eerder schreef) iemand betaalt (via de verzekering) om het lijk van je oma te wassen. Je hebt er zelf geen zin in. Gelukkig gaat oma onder de grond en maakt het daarna niet meer zoveel uit. Een geworven kandidaat is feitelijk zélf verantwoordelijk voor zijn eigen functioneren, maar wanneer hij na een half jaar vertrekt is dat heus niet om de recruiter aan een nieuwe fee te helpen. Het meest waarschijnlijk is het dat dit gebeurt omdat het bedrijf waar hij is gaan werken de beloften die gedaan zijn (in het gesprek bij aanname, dus nádat de recruiter uit beeld is geraakt) niet heeft waar kunnen maken.

Je zou nog gaan geloven dat alle mensen die voortijdig op zoek gaan naar een andere baan hiertoe zijn opgestookt door de recruiter die ze heeft geplaatst….tsss….

[...] uit het oog van zelfverheerlijking en imago-verrijking! Zie als referentie het artikel op Personeelslog over de mening van de heer Overdick. Nu heb ik respect voor de recruiter die zich beseft dat hij een beroep uitoefent waar je wel nooit [...]

@Bas

Haha…touché van die Tsjechen. Ja, ik vind al sinds zeer geruime tijd dat de Nederlandse it-er erg verwend is. Sorry heren en dames it-ers, tsjechen hebben nog iets te bewijzen moet je maar denken.

Je maatschappelijke verantwoordelijkheid uitoefenen kan niet als je op zwart zaad zit. Het bestaansrecht van een bedrijf wordt veroorzaakt door de omzet en winstmarge die het maakt. Heel eenvoudig. De rest is luxe. Verder ben ik het niet oneens met je eerste alinea, alleen wél wanneer je dat specifiek op een hele beroepsgroep loslaat. Je zou beter moeten weten dan zo te chargeren Bas (ik heb je best hoog zitten ondertussen). En er zijn meer dan voldoende recruiters die klanten afwijzen. Er zijn er die goed werk leveren en er zijn er die slecht werk leveren. Zo is dat met mijn schilder, mijn bakker en mijn accountant net zo. Je hebt ook mensen die een keer slecht werk leveren maar door de bank genomen goed bezig zijn, net als met bloggers

En je komt er pas achter dat een bedrijf zijn beloftes niet waarmaakt als je er eens iemand bemiddeld hebt, toch?

Mijn probleem zit hem in de generalisatie:

“Verkopers zijn een slecht slag. Ze proberen met altijd iets aan te smeren waar ik niet direct op zat te wachten. En wanneer ze beginnen te praten, zijn ze daar zo goed in, dat ik uiteindelijk iets koop wat ik niet wilde hebben”.

Ik zeg: blah! Als je iemand aanneemt die binnen een half jaar weg is, heb je zélf gefaald. Beetje laf om dat op de recruiter af te schuiven die hem je alleen maar heeft voorgesteld!

@Bas

Helemaal juist natuurlijk. Ik ben een ondernemer en je kent er vast wel meer die het leuk vinden om, wanneer ze tijd over hebben een beetje sociaal verantwoorde dingen te doen, maar erg druk zijn met geld verdienen. Daar schaam ik me niet voor, ik heb een verantwoordelijkheid naar mijn mensen om ervoor te zorgen dat ze ook volgende maand weer te eten krijgen. Ook dat is nuanceerbaar, ze kunnen ook een andere baan zoeken, maar krijgen dan feitelijk wéér met iemand te maken die die verantwoordelijkheid voelt.

En…wanneer ik iets maatschappelijk verantwoords probeer te doen, is dat zéker niet minder gemeend dan wanneer iemand die niet mijn verantwoordelijkheden en visie deelt zulks doet. Daar ben ik voor mezelf absoluut van overtuigd. Maar laten we dat even laten voor wat het is, het is namelijk niet zozeer relevant waar ik mijn mening vandaan haal, toch? Het is gewoon een andere en daarom hebben we een discussie.

Ik kijk even naar de natuur. Mensen die honger hebben, hebben niet de behoefte om een spelletje mens-erger-je-niet te spelen. Mensen die opgejaagd worden, denken niet aan maatschappelijk verantwoord. Die willen overleven. Ik ben heel blij dat wij dat niet meer hebben, maar we moeten ons wel blijven realiseren dat terwijl wij “maatschappelijk verantwoord” roepen, er een heleboel mensen doodgaan van de honger. En dat is dan weer relevant omdat wij denken dat wij onze de lúxe kunnen permitteren daar in de basis mee bezig te kunnen zijn. Maar wanneer jij opeens geen eten meer hebt, ben ik er zeker van dat je prioriteiten niet bij maatschappelijke verantwoording liggen. Ik zeg dus niet dat het een modegril is, maar wel dat het alleen ontstaat wanneer mensen zich vervelen.

Ik ben je dankbaar voor je nuancering van de eerdere statements (waar je refereerde aan “ze”). Zo zijn we het toch opeens weer een beetje eens.

En met je laatste alinea ben ik het al bijna helemaal eens. Vooral omdat je afsluit met de stelling dat het feitelijk niet veroorzaakt wordt door de recruiters, maar door de bedrijven die zelf erg happig zijn op het aannemen van de “niet-zo-juiste-kandidaat”. Een recruiter is een bemiddelaar. Dus is het niet eens zo onlogisch dat hij commercieel OOK precies in het midden zit. Een kandidaat aan een foute baan helpen, levert een goede kans om de garantie te moeten terugbetalen (zoals je weet factureren veel recruiters ofwel 50/50 ofwel 25/25/25/25). Een klant aan een foute kandidaat helpen, levert waarschijnlijk geen goede referentie cq. vervolgomzet op. Ik ben er van overtuigd dat het merendeel van de recruiters zich daar bewust van is. Van de gemiddeld-tot-goede recruiters wel te verstaan.

Wat ik wel een probleem vind, is dat ze vaak al snel iemand met een mobiele telefoon en een golfje een recruiter noemen. Of dat ze zichzelf dat noemen. En ik ben absoluut een voorstander van het terugbrengen van een vergunningen-stelsel. Maar dat geldt ook voor schilders, die tegenwoordig beconcurreerd worden door polen en roemenen die nauwelijks een kwast kunnen vasthouden. Mijn schilder vertelde me zo’n anekdote over een pool die goedkoper was, maar gewoon over het mos in het raamkozijn heen schilderde. Moet je eens raden wat die schilder zei toen hij alsnog gevraagd werd dat prutswerk te herstellen….”niet voor mijn oorspronkelijke prijsopgave”. En zo kwam bij tenminste één huis nooit meer een ongediplomeerde pool aan het werk. Als je het een beetje tijd geeft, lost het zichzelf wel weer op. Ik ben met mijn bedrijf begonnen in 2002. Toen waren er nog maar weinig recruiters. En zo zal het vast wel weer een keer gaan. De goeden zijn degenen die het echt in het bloed zit. Wanneer we hier fulmineren over “de recruiter”, dan zouden we hem eigenlijk “de opportunist die in elke branche een slechte dienst zou leveren” moeten noemen. Ze zijn er in elke branche. Er zijn ook hooligans in elk stadion. Maar om nou alle voetbalfans hooligans te noemen….

Volgens mij gaat de discussie niet waarover deze feitelijk zou moeten gaan, althans als we de stellingen van Erik Overdick nog eens rustig doorlezen en gissen naar beweegredenen. Hoe dan ook, mijn stellige overtuiging is dat de opdrachtgever krijgt wat zij vraagt… Uitsluitend de opdrachtgever immers besluit iemand in dienst te nemen. Voor sommige werkgevers is dat, gelet op bijvoorbeeld omvang, een relatief eenvoudig besluit, voor velen echter een (ook financieel) ingrijpende beslissing. De uiteindelijke recruitmentfee is dan ook te verwaarlozen, zeker wanneer alleen de opdrachtgever/werkgever kan besluiten iemand aan te nemen, met alle gevolgen van dien. Of de externe recruiter slim, dom, commercieel, snel of wat dan ook is, doet m.i. niet ter zake. Het werven en selecteren van een externe recruiter blijkt een vak… Automatisch kom ik tenslotte op de volgende stelling (over de wereld iets beter maken gesproken): kijk niet vreemd op dat charitatieve instellingen geld afromen, als je zelf geld met onzuivere motieven doneert. Of, voor werkgevers, denk na over HRM in het algemeen en Recruitment in het bijzonder, voordat je externe partijen toelaat zich daarin te mengen. Of, voor collega-recruiters, exceed client expectations en focus je op de eigen strategie en processen, in plaats van op de ‘cowboys’, of zou je zelf toch stiekem ‘one of the Daltons’ willen zijn?

Arme Els. Wat een nare ervaring moet dat zijn geweest. Zijn er echt bureaus die denken dat als ze jou iets voorliegen over een functie, ze dan hun geld verdienen? Men zou het hun baas eens moeten vertellen, die weet vast wel dat in het geval iemand op valse voorwendselen aan een baan begint, ze er meestal niet zo lang (bijv. een week) blijven. Moet hij zijn eerste nota weer crediteren en de tweede mag hij al helemaal niet sturen. Heeft zijn bedrijf een slechte naam bij wéér een opdrachtgever gekregen. En zo gaat het maar door, de volgende keer doen ze dat gewoon wéér, want het levert helemaal niets op. Ik ken zulke bedrijven niet, maar ik heb dan ook mezelf niet bij meerdere ervan ingeschreven.

Veel van die bedrijven beschikken niet over 10.000 klantrelaties. Als gevolg daarvan is het niet onlogisch dat, wanneer jij zelf op zoek gaat naar een baan, je je mogelijk bij meerdere ervan zou moeten inschrijven om aan een paar goede aanbiedingen te komen. Laat me raden dat het bureau waar je wél tevreden over bent je ook bemiddeld heeft? Nou, en dáár en ik het weer met je eens, want ik vind wel dat de bureaus die jou niet willen of kunnen bemiddelen er een mooie kunst van moeten maken om jou op en zo vriendelijk mogelijke manier te vertellen dat ze niets voor je kunnen betekenen. Dat jij dat niet leuk gaat vinden, is inherent aan het proces. En dat het dus de uitdaging is jou af te wijzen maar je daar toch enigzins begrip voor te laten hebben is een must. Ik ben er namelijk van overtuigd dat dát is waar al die negativiteit vandaan komt: van mensen die níet geplaatst zijn door zo’n bureau.

@Bas
Sorry maar misschien he…moeten we eens wat namen gaan noemen van dat soort bedrijven. Ik ken er gewoon maar heel weinig waar ik zo’n profiel op los kan laten. En voor de slechterikken in de markt zou een beetje naam en toenaam helemaal niet zo’n slechte incentive zijn om het beter te doen, toch?

Anyway, ik had wel een weergave (van jou denk ik) op een ander blog gelezen, maar niet de hele post en alle reacties, over Anneke. Dat alsnog gedaan hebbend, wil ik wel een kleine nuance aanbrengen: ik vind hetgeen daar beschreven staat óók onder de maat. Maar puur vanuit het oogpunt van kwaliteit. Je gaat mensen niet bellen met een vage indicatie, een gezond gebrek aan kennis van zaken en de vraag of men zich “in dit profiel herkent”. Wat ik wél prima zou vinden is eerst goede research doen, een shortlist van maximaal 2-3 kandidaten eruit pikken, informatie over ze verzamelen en vervolgens jouw top-kandidaat benaderen met een baan waarvan je wéét dat die hem zal interesseren. De manier waarop Anneke het doet is slechte koude acquisitie. Lage kwaliteit dus. Met een beetje extra inspanning had ze een góed verhaal gehad, was het niet nodig geweest de persoon op zijn werk te bellen (wat eigenlijk altijd een last resort zou moeten zijn) en had ze een aanbieding gehad die klonk als een klok.

Dus…op dat topic…mee eens. Overigens is het maar een héél kleine minderheid die er dit soort “technieken” op nahoudt mijns inziens. Het lijkt erop dat dit meer voor de wat grotere bureaus is, die een instroom hebben van junior recruiters (op zich niet slecht) waar ze niet echt zinnige dingen mee weten te doen (“ga maar leads verzamelen via de telefoon”).

En dus helemaal mee eens. En over of het een meerderheid of minderheid is die het wel goed weet te doen moeten we, voordat we daar cijfers over hebben die enigzins betrouwbaar zijn, maar laten rusten. Ik neem het graag op voor de goede recruiters. En jij gaat vast niet zeggen dat die er niet zijn, toch? Het welles/nietes over of dat nou de meerderheid of minderheid is, lijkt me vage speculatie en van generlei belang voor de discussie.

Overigens als je het wilt weten, doe gewoon eens een onderzoek onder je klanten. Hoeveel benaderen gemiddeld meer dan 3 kandidaten voor een functie? Hoeveel hebben een template met meer dan de naam en de afzenden (en sturen dus standaard mails)? Hoeveel vragen hun potentiële kandidaten jaarlijks om toestemming om de CV in database te mogen houden?

Ik bied me aan het onderzoek samen met je op te zetten en uit te voeren, publiceren we samen over. Of ben je bang voor de uitkomsten?

@Bas
Op het vorige: zowel MP als YER voldoen wel een beetje aan mijn beeld dat het juist de grotere bureaus zijn die dit soort dingen doen. Kijk, ik heb ook wel eens een klant verloren puur en alleen omdat wij stellen dat mensen die onze bulk-mail applicatie willen gebruiken netjes met de regels (geen spam) dienen om te gaan. Ik kan me herinneren dat het twee dames waren die van Computer Futures vandaan kwamen en die daar geleerd hadden dat het in orde was om voor elke vacature een half miljoen mailtjes te versturen. Daar wilden wij dus niet aan meewerken. En dat vonden deze dames belachelijk, want als CF het deed, dan was het goed.

Laten we maar eens kijken, en proberen of we dus ook de echt grote jongens hierin mee kunnen nemen, want mijn gevoel zegt me dat de vraag hier eigenlijk moet zijn: hoe laat je een recruitment agency groeien, terwijl je weet dat er niet zoveel goede recruiters zijn en je aan kwaliteit gaat inleveren. Hoe groot kan een goede organisatie zijn en aan welke voorwaarden moet hij voldoen.