[...] Werkgevers bemoeien zich steeds meer met privé-zaken werknemers [...]

De bemoeienis van werkgevers met het privéleven van medewerkers is per definitie ongunstig voor alle partijen, wanneer dit een actieve bemoeienis is.

Het aanbieden van services aan medewerkers -zoals stomerij, sportfaciliteiten, kinderopvang- op vrijwillige basis is natuurlijk prima. Het versterkt de positie als werkgever.

Actief proberen te beïnvloeden welke sport iemand wel/niet uitoefent is onverstandig. Een dergelijk verhaal gaat snel de werkvloer over en verzwakt de positie van de werknemer én van de werkgever. Het levert stress op!

Het verzamelen van privé-gegevens over werknemers lijkt onschuldig en het zou in theorie kunnen helpen om de medewerker hier en daar wat adviezen te geven, maar dit pakt in praktijk verkeerd uit. Medewerkers zijn namelijk niet achterlijk. De werkgever denkt ten onrechte dat de medewerker niet door heeft dat er op schemerige wijze (mis?)informatie over hem/haar is verzameld. Bovendien, op basis van een klein beetje (mis?)informatie gaat een werkgever een beeld en mening vormen over het privéleven van een medewerker. Gevolg: de kwaliteit van het advies is bedroevend laag. Het kan zelfs het niveau van een slechte roddel krijgen. Dit is alles behalve de start van een goed gesprek. Wat doet dit met het beeld van u als werkgever? Helpt u hiermee een medewerker op het werk?

Mijn advies aan de werkgevers: stop met de psychologisering van de werkvloer en de verdergaande bemoeienis met het privéleven. U verliest geloofwaardigheid als werkgever én als gesprekspartner.

Mijn advies aan arbodiensten/coaches: U loopt het risico een ongezonde werksfeer te creëren door vertrouwelijke gegevens (of misinformatie?) over medewerkers aan werkgevers aan te bieden en hier een vaak beperkt onderbouwde expertopinie aan toe te voegen. Juridisch komt u ook in de problemen.

Als een medewerker minder goed presteert (om welke reden dan ook), dan kan de werkgever de medewerker hierop aanspreken. Natuurlijk mag je als werkgever daarnaast vragen hoe je de medewerker kan helpen met wat er dan ook speelt. De oplossing ligt echter bij de medewerker.

Een werkgever mag vragen zakelijke, vertrouwelijke gegevens op het werk te laten en niet buiten het werk te bespreken. Een medewerker heeft het recht om het priveleven prive te laten. Dit helpt ook om niet teveel afgeleid te zijn tijdens het werk. Mensen werken echt niet beter samen als ze alles van elkaar weten.

Ik stem D66/VVD, maar sectoren als GGZ, Arbodiensten, OV en Energie, die moeten collecief blijven. Nu zitten in al die sectoren mensen die zoeken naar commercieel succes en dat goedkoop boeken door compleet onethisch te werk te gaan. Een Philips kijkt wel uit voor ze mensenrechten schenden zoals een gemiddeld Arbodienst dat nu wel doet. Philips heeft namelijk een brandname te verliezen. Een Arbodienst heeft amper brand name en bovendien blijft het allemaal wel stil wat ze uitsproken? Toch? Onder het mom van ja maar we zijn e toch voor de mensen? Wake up people. Er gebeuren hier zaken die thuishoren in de middeleeuwen. Hoe denk je dat roddels over Lucia de B’s werkverleden op de werkvloer kwamen? En welke gevolge heeft dat? En niemand die het even uitzoekt. Wake up. Of gaan we doen of we van niets wisten?

Zullen we Amnesty International dan maar vast inlichten.

En de enige mensen die keihard aangepakt werden op priveproblemen, die hadden geen problemen, maar presteerden juist erg goed op het werk. Volgens is er dus een jaloerse collega die een jaloerse vriendin in de kroeg biertjes gaat geven. En ja hoor, de priveproblemen komen vanzelf via het borrelcircuit in het managementteam op tafel. Tijd dan om wat logen en peuten van hun werkloosheid af te helpen (tja, die zeggen natuurlijk geen nee). En die collega die het zo goed doet, die krijgt tot blijdschap van de jaloerse omgeving even geen promotie: klaar. Iedereen blij, behalve degene om wiens leven het gaat. Die is mooi in de aap gelogeerd en moet zich in bochten wringen om de verzinsels van zich af te schudden.

Niemand heeft er wat aan?
Er zijn heel wat managers die genieten van details uit het priveleven van hun vrouwelijke onderdanen. Hoe meer details hoe beter. En daar zorgen ze voor!

Het is waar. Nederland gaat kapot aan de vele coaches, psychologen en hulpverleners. Hoe kom je er weer af? Je krijgt echt levenslang van ze, als ze iets vinden in je levensgeschiedenis dat het helemaal gemiddeld is (of een roddel, is ook goed).

Ik denk persoonlijk dat er een “zwaardere” taak is weggelegd voor de HRM afdeling. Die moet in samenspraak met de directie duidelijke richtlijnen afgeven aan medewerkers over scheiding van werk en prive.

Persoonlijk ben ik van mening dat wantrouwen ontstaat door de vrijheid die iemand heeft – want waarom worden er ergens camera’s gepaatst… mogelijk omdat er reden is dat mensen niet te vertrouwen zijn – waarom zijn ze niet te vertrouwen, mogelijk omdat ze op een of andere manier de vrijheid denken te hebben iets ongezien/ongestraft mee te kunnen nemen. Hiermee wil ik geen dictaroriaal gezagspatroon neerzetten, maar het is mens eigen (en ik ben er ook één..) om grenzen te verleggen, of zelf neer te zetten op het moment dat ze er niet (of nauwelijks) zijn. Maar als medewerkers dit gaan doen, ben je de controle al kwijt.

Het komt in tijden van sociale media en allerhande mobiele mogelijkheden vooral aan op uitvoering van beleid – wat er in eerste instantie moet zijn!

[...] Werkgevers bemoeien zich steeds meer met privé-zaken werknemers [...]