In omgeving waar minder informatie over collega’s beschikbaar is en leidinggevenden aangeven hierin geen interesse te hebben, focust iedereen zich gewoon op het werk. Daar waar je met roddel, modder gooien en politiek heel erg veel kan bereiken, ben je bijna dom als je gewoon 40 uur per week je werk doet. Je kan beter 20 uur werken en dan 20 uur modder gooien en dirt verzamelen over collega’s. Al die controle leidt juist tot aandacht van management op details rondom het werk.

De focus moet gericht zijn op het eindresultaat en de concrete bijdrage van mensen daaraan. En het management moet een sfeer creeren waarin het er niet toe doet dat een medewerker 10 minuten later is vanwege (roddel roddel) ruzie met de buren of kinderen die lastig zijn. Als je die factoren uitsluit als details, dan gaat de energie weer naar werk. En dat is een stuk gezonder, voor iedereen en voor het financiele resultaat. Controle maakt mensen argwanend en voorzichtig. Je kijkt wel uit om je nek uit te steken en risico te lopen. Lekker low profile, kantjes eraf lopen. Dat krijg je van overmatige controle.

Persoonlijk ben ik van mening dat wantrouwen ontstaat door de vrijheid die iemand heeft – want waarom worden er ergens camera’s gepaatst… mogelijk omdat er reden is dat mensen niet te vertrouwen zijn – waarom zijn ze niet te vertrouwen, mogelijk omdat ze op een of andere manier de vrijheid denken te hebben iets ongezien/ongestraft mee te kunnen nemen. Hiermee wil ik geen dictaroriaal gezagspatroon neerzetten, maar het is mens eigen (en ik ben er ook één..) om grenzen te verleggen, of zelf neer te zetten op het moment dat ze er niet (of nauwelijks) zijn. Maar als medewerkers dit gaan doen, ben je de controle al kwijt.

Het komt in tijden van sociale media en allerhande mobiele mogelijkheden vooral aan op uitvoering van beleid – wat er in eerste instantie moet zijn!

Ik denk het laatste. Ziekteverzuim is formeel wel een doelstelling, maar uiteindelijk moet je de macht van managers vergroten en dat is vooral controle aanbieden over medewerkers. En als je geen privegegevens vindt die lekker sappig zijn, dan verzin je die toch op basis van jouw expertise inzicht blabla?

Het aantal klinisch psychologen moet drastisch terug gebracht worden in Nederland, anders gaan we als land moreel gezien 500 jaar in de tijd terug. De hedendaagse psycho heksenjachten zijn niet van deze tijd.

Een werkgever mag vragen zakelijke, vertrouwelijke gegevens op het werk te laten en niet buiten het werk te bespreken. Een medewerker heeft het recht om het priveleven prive te laten. Dit helpt ook om niet teveel afgeleid te zijn tijdens het werk. Mensen werken echt niet beter samen als ze alles van elkaar weten.

Als ik je goed begrijp, sta je een strikte scheiding tussen de werk- en privé-situatie voor.

Welke mogelijkheden heeft de werkgever volgens jou als een werknemer privé-problemen heeft die een negatieve invloed op zijn/haar werk hebben?

Het aanbieden van services aan medewerkers -zoals stomerij, sportfaciliteiten, kinderopvang- op vrijwillige basis is natuurlijk prima. Het versterkt de positie als werkgever.

Actief proberen te beïnvloeden welke sport iemand wel/niet uitoefent is onverstandig. Een dergelijk verhaal gaat snel de werkvloer over en verzwakt de positie van de werknemer én van de werkgever. Het levert stress op!

Het verzamelen van privé-gegevens over werknemers lijkt onschuldig en het zou in theorie kunnen helpen om de medewerker hier en daar wat adviezen te geven, maar dit pakt in praktijk verkeerd uit. Medewerkers zijn namelijk niet achterlijk. De werkgever denkt ten onrechte dat de medewerker niet door heeft dat er op schemerige wijze (mis?)informatie over hem/haar is verzameld. Bovendien, op basis van een klein beetje (mis?)informatie gaat een werkgever een beeld en mening vormen over het privéleven van een medewerker. Gevolg: de kwaliteit van het advies is bedroevend laag. Het kan zelfs het niveau van een slechte roddel krijgen. Dit is alles behalve de start van een goed gesprek. Wat doet dit met het beeld van u als werkgever? Helpt u hiermee een medewerker op het werk?

Mijn advies aan de werkgevers: stop met de psychologisering van de werkvloer en de verdergaande bemoeienis met het privéleven. U verliest geloofwaardigheid als werkgever én als gesprekspartner.

Mijn advies aan arbodiensten/coaches: U loopt het risico een ongezonde werksfeer te creëren door vertrouwelijke gegevens (of misinformatie?) over medewerkers aan werkgevers aan te bieden en hier een vaak beperkt onderbouwde expertopinie aan toe te voegen. Juridisch komt u ook in de problemen.