Leuke ideeën, hoewel je je moet afvragen of de CAO wel echt toekomst heeft. Waarom kan je geen individuele afspraken maken? Denk aan pensioenen, hoe vreemd is dat stelsel eigenlijk als je bedenkt dat het nog uit gaat van ‘een leven bij één bedrijf’ of in ieder geval ‘een leven in één branche / sector’. Dat systeem is totaal klantonvriendelijk (wat je merkt als je switched of heaven forbid voor jezelf begint).

Wat overigens wel weer grappig is, is dat bij KPN er nu gewoon heel openlijk wordt gecommuniceerd over het CAO proces (de directeur HR blogt er op het interne sociale netwerk over) waardoor er al veel meer begrip is. Je kan zelfs je nu afvragen of de directeur HR niet (vanwege de reacties) een beter beeld heeft van wat de medewerkers willen dan de vakbond… Natuurlijk doel ik dan op alle medewerkers, niet enkel de vakbondsleden, daar maakt een interne sociaal netwerk geen onderscheid in… eigenlijk wel zo goed hè?

@Cor.

Punt drie ben ik met je eens, alleen moet je je afvragen waarom werkgevers en werknemers altijd tegenover elkaar staan als ze ook collega’s zijn en hetzelfde doel zouden moeten hebben. Ik voorzie een wereld waarin vertrouwen de boventoon gaat voeren en de belangen dus wel gelijk gaan lopen. Dat is overigens ook een wereld waarin het huidige bestel dus niet kan blijven bestaan. Waarin grote bedrijven dus kleiner worden, waarin veel meer kleinere organisaties zijn en waarin de middelmanager die in veel gevallen de kern van het probleem is verdwenen is.

Wat betreft punt 1 zijn we het geheel met elkaar eens, een kader kán soms handig zijn, hoewel bij kleinere organisaties niet per sé noodzakelijk.

Punt 2 verbaas ik me weer over het argument solidariteit. Want wat is er nu solidair aan het systeem? Wat is er solidair aan het feit dat gepensioeneerden die netjes hun premie hebben gestort nu worden gekort omdat in de hoogtij dagen de premies werden opgeschort omdat er toch genoeg in kas zat? En lagere kosten? ook daar heb ik zo mijn twijfels bij. Natuurlijk, het is lager dan de woekerpolissen die de oplichters, eeeh, verzekeraars konden slijten omdat een stel incompetente ambtenaren niet op heeft zitten letten en die heeft laten gebeuren. Als je dit gaat aanpassen moet je het inderdaad wel goed doen. Solidariteit? Die is er niet, nu niet, in de toekomst niet. Dat men zich weinig interesseert voor het pensioen komt natuurlijk ook voort uit het feit dat het zo dramatisch ingewikkeld is gemaakt dat niemand het meer kan begrijpen. Daarom zou ik pleiten voor een heel eenvoudig en transparant systeem, waarbij de overheid snoeiharde regels stelt én controle uitvoert, maar de individu wel aan het roer staat.

@Cor: het lijkt mij een hele vreemde gedachte dat dat enkel in een pensioenfonds kan, die risico’s afdekken. Volgens mij doen verzekeraars namelijk niet anders. Bijna alle mensen die ‘verstand’ van pensioenen hebben, hebben dat vooral op basis van kennis van hoe het nu is en waarom het nu zo is. Zelden heb ik iemand horen praten over de veranderende arbeidsmarkt en hoe het zou moeten zijn. Het is en blijft een hele vreemde situatie dat als ik van baan wissel ik mijn ziektekosten verzekering kan behouden, mijn hypotheek, mijn inboedel, maar niet mijn pensioenverzekering. Je zou toe moeten naar een systeem waarbij je als verzekerde kiest voor een pensioenvoorziening, daar geld in stort, de werkgever verplicht daar geld in te storten en die later uitkeert op basis van wat je gestort hebt. Daar zou de overheid, net als nu bij pensioenfondsen, bovenop moeten zitten wat betreft maximale kosten.

[...] talent. Dat betekent dat HR méér moet kunnen dan alleen medewerkers in dienst te nemen volgens de vaste CAO-afspraken. HR moet in staat zijn om een groot aantal maatwerk-arrangementen te [...]