Professionals vechten voor behoud van werk met inhoud
De afgelopen jaren is in veel sectoren het allround vakpersoneel vervangen door laagbetaalde lopende band-medewerkers.
Vrij Nederland, dat voor zichzelf reclame maakt met slogan ‘Lang leve de inhoud‘, heeft deze week een uitgebreid artikel over de strijd om het behoud van werk met inhoud. Het weekblad voorziet een kentering ten gunste van de professionals.
VN beschrijft verschillende sectoren die zo zijn gestroomlijnd dat de goedkoopste werknemers het merendeel van het werk kunnen doen: zoals de thuiszorg, de reclassering, de post, het bibliotheekwezen.
Duur personeel met vakdiploma’s maakt plaats voor goedkopere medewerkers die een beperkt takenpakket uitvoeren, dat strak is georganiseerd met regels, procedures, rapportages en productienormen.
In stukken geknipt
Een reclasseringsmedewerker beschrijft in het weekblad de gevolgen:
“De baan die ik oorspronkelijk had, is in stukken geknipt. Vroeger deed ik van alles, maar tegenwoordig schrijf ik nog uitsluitend rapporten. Voor het uitoefenen van toezicht en voor de taakstraffen werden aparte units in het leven geroepen. Mijn bevoegdheden zijn drastisch ingeperkt.
Met sommige van mijn oude cliënten heb ik nog steeds contact, ook al past dat niet meer binnen mijn functieomschrijving. Mijn baas krijgt er geen geld voor, maar hij vindt het wel goed. Niemand wordt voor zijn lol een crackverslaafde veelpleger. Als niemand die mensen helpt, is de kans groter dat ze terugvallen in de oude fout.”
Ook haalt VN organisatieadviseur Jaap Peters aan die het boek ‘Intensieve menshouderij’ schreef. Voor veel mensen is werk “gereduceerd tot een monotone invuloefening, een format, dat niet langer voorziet in de individuele ruimte die voor het gepassioneerd uitoefenen van een beroep nodig is”.
Kentering?
Optimistisch ziet VN al de eerste signalen van een kentering:
Mening HR-professionals
Hoe kijken de HR-professionals tegen deze ontwikkeling aan?
Gaan we de komende jaren het werk zo organiseren dat de professionals er weer eer in kunnen leggen? Zorgen voortgaande bezuinigingen er juist voor dat werk steeds goedkoper moet worden uitgevoerd?
Of zie je mogelijkheden om de professional zijn vak terug te geven en tegelijkertijd te bezuinigen; bijvoorbeeld door te snijden in procedures, rapportages en andere bureaucratische rompslomp?
Ook via Twitter kun je Personeelslog volgen: Twitter.com/Personeelslog.
|
Saturday 31 July 2010 om 17:16
[...] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Toprecruiters blog, Werknieuws. Werknieuws heeft gezegd: Personeelslog: Professionals vechten voor behoud van werk met inhoud http://bit.ly/aojiYA [...]
Sunday 1 August 2010 om 11:49
De grap is natuurlijk dat elk onderzoek dat ooit gedaan is heeft bewezen dat het opknippen en lopende banden maken in theorie perfect werkt, maar in de praktijk niet. Zo kwam Volvo er in de jaren ‘80 al achter dan enkel lopende banden minder rendeerde dan met een groep een auto laten maken, ondanks dat elke theorie dat tegensprak. Waarom? Omdat het gaat om menselijke motivatie.
Met het nieuwe werken, of hoe we het ook noemen, dat er nu aankomt zie je een kentering ontstaan. Gelukkig. Ook zie je dat op bepaalde plekken dat heel goed werkt, Thuiszorg Utrecht is bijvoorbeeld een ongewoon voorbeeld ervan. Als je mensen vertrouwen geeft, krijg je dat vaak dubbel en dwars terug.
Je ziet overigens nog een andere kentering, naast die van de ZP’ers. Namelijk die van de steeds kleiner wordende bedrijven. Daar heeft Frans van der Reep aan de inholland mooi onderzoek naar gedaan. Ook dat is een trend die hier mee te maken heeft, kleinere organisaties zijn veel menselijker. Ik durf dus ook rustig te stellen dat mensen die hier over klagen hier zelf voor kiezen door hun keuze voor werkgever. Met één uitzondering: de overheid, want daar is geen vrije markt. Daar zie je op centraal niveau nog wel dat men de druk niet kan weerstaan (de overheid gaat altijd heel ver in arbeidsvoorwaarden en zo), maar helaas bij veel uitvoerende onderdelen (zoals de reclassering, de zorg en het onderwijs) die je dat men volledig excel gestuurd aanstuurt, niet kijkt naar de mens, enkel naar de cijfers. Vreemd en eng genoeg is de overheid daarmee misschien wel de meest onmenselijke werkgever in Nederland.
Wednesday 4 August 2010 om 14:44
Ha Cor,
Erg goed onderwerp. Wat ik interessant vond is dat de hier besproken ontwikkeling haaks staat op wat ik in mijn werk bij het NCSI heb gezien. Daar hebben we juist een enorme verzameling cases waar mensen meer vrijheid krijgen, zodat er ruimte ontstaat voor innovatie. Wellicht hebben al die cases mijn visie gekleurd, want het ophakken van functies in kleine stukjes zie ik weinig terugkomen.
Hoe dan ook, de toekomstvisie van VN lijkt mij heel accuraat. Zelfstandigen spelen hier een rol in. Maar de grootste rol is, hopelijk, weggelegd voor organisaties die inzien dat een Tayloriaanse benadering kostenbesparend lijkt te werken en tegelijk de kwaliteit van het werk en het resultaat daarvan doet verminderen.
Wat ik erg lastig vind aan deze discussie is dat de sectoren die beschreven worden, (semi-)overheid zijn. Dergelijke organisaties worden wellicht meer op kostenefficiëntie afgerekend dan op resultaat, om politieke redenen. Zo heb ik ooit een kijkje mogen nemen bij Vluchtelingenwerk, waar begeleiders 20 minuten kregen voor een gesprek. Die 20 minuten waren de maatstaf waar ze op af werden gerekend – en niet de uitwerking op de vluchteling. Want 20 minuten is makkelijk meetbaar.
Dit is een bijzonder interessant onderwerp! Ik ga proberen er ook zelf iets over te schrijven.
Wednesday 4 August 2010 om 21:40
@Chris:
Ik denk dat er grote verschillen bestaan tussen sectoren en beroepen.
Bij organisaties als NCSI hebben vaak te maken met kennisberoepen, waarin het makkelijker is om werknemers meer vrijheid te geven.
Ik ben benieuwd naar succesvolle voorbeelden in sectoren en beroepen die – om wat voor reden dan ook – veel moeten (kunnen) verantwoorden. Dat zijn bij uitstek de sectoren die nu vaak zekerheid zoeken in regels, protocollen, rapportages en urenstaten.
Wednesday 4 August 2010 om 22:33
@Cor
Je hebt zeker gelijk in die sectorafhankelijkheid. Toch denk ik dat innovatie niet sector gebonden hoeft te zijn. Of zou moeten zijn.
Volgens mij is de gemeende Den Haag een aardig voorbeeld:
http://www.ncsi.nl/kennisbank/cases/veegteams_in_den_haag_bepalen_schoonhoudsniveau/
“Leidinggevenden en vegers zijn opgeleid om de nieuwe verantwoordelijkheden, die lager in de organisatie kwamen te liggen, aan te kunnen.” Met als doel het ziekteverzuim (volgens mij een van de gevolgen van het hierboven beschreven ophakken) terug te dringen. Met een aardig resultaat tot zo ver (27,5% naar 6,5%).