Eerder heeft Personeelslog geschreven over de mogelijkheden die ICT-ers hebben om hun werkgever aan te pakken, bijvoorbeeld uit wraak voor ontslag.
Verneukjebaas maakt het gefrustreerde ICT-ers wel heel makkelijk. De site bestaat al sinds eind vorig jaar. Pas onlangs viel deze me op door een advertentie bij zoekmachine Google.

IT-guerillas
De initiatiefnemers achter de site hebben er alles aan gedaan om anoniem te blijven. “Verneukjebaas.com is een geheimzinnige club, dat is het veiligste voor ons en voor onze tipgevers”, aldus de site.
Eén van initiatiefnemers stelt zichzelf voor als ‘Ferdi Link‘. “Wij zijn een groepje IT-guerillas, vroeger systeembeheerders die zelf een keer hebben meegemaakt dat het bedrijf waar ze voor werkten geleid werd door een stelletje achterlijke dakhazen”, aldus de verklaring op de site.
“We kregen opdracht om elke dag de wet te overtreden doordat alle software die we moesten beheren illegaal was. Echt een rotsituatie. Ze zeiden dat er geen geld was, en dat ze mensen (ons dus!) zouden moeten ontslaan als ze hun zuurverdiende centjes aan software uit moesten geven.”

Anonieme ICT-ers
Via een uitgebreid formulier op de site kunnen anonieme ICT-ers hun (oud)werkgever beschuldigen van het gebruik van illegale software.
Verneukjebaas belooft de informatie door te geven aan de softwarepolitie; Business Software Alliance, een internationale organisatie binnen de ICT-branche die probeert softwarepiraterij tegen te gaan.
“Wij zorgen ook dat er echt iets gebeurt met de informatie”, schrijft Verneukjebaas dat inmiddels in acht landen actief is. “En de beloning delen we met de tipgevers, dus je slaat twee vliegen in één spetterende klap als je ons een goeie tip geeft.”

En naar eigen zeggen met succes. Verneukjebaas claimt inmiddels 561 werkgevers te hebben gemeld bij de softwarepolitie.

Ook via Twitter kun je Personeelslog volgen: Twitter.com/Personeelslog.

“Op je polsen steunen en veel dezelfde bewegingen maken tijdens het vrijen zet de polsen extra onder druk”, citeert het AD onderzoeker John Zenian.

Medicijn
Zo heeft de onderzoeker ontdekt dat de stijging van het aantal RSI-patiënten samenvalt met de lancering van het medicijn Viagra dat bij erectiestoornissen wordt voorgeschreven. Daarbij zorgt toenemende vetzucht tijdens het vrijen nog eens voor extra gewicht op de polsen, is de wat dunne verklaring van Zenian.

“Seks is de meest wijdverspreide activiteit dat beide handen tegelijkertijd vereist. Ik merk vooral op dat steeds meer mannen van middelbare leeftijd met dit syndroom te maken hebben, tien jaar geleden begonnen artsen aan hen deze medicatie voor te schrijven om erectiestoornissen te verhelpen.”

Met dit soort onderzoek kunnen we weer jaren vooruit met de kantoorhumor.

Ook via Twitter kun je Personeelslog volgen: Twitter.com/Personeelslog.

“Hoe is inspirerend is jouw reistijd?”, vraagt de site Filenetwerken. “File netwerken brengt mensen met elkaar in contact die hun reistijd beter willen benutten. Zo kun je tijd, kennis, kosten én stoelen delen”, belooft de site.

Interessant gesprek
Wie tijdens de file een interessant gesprek wil voeren, moet bij Filenetwerken eerst een profiel aanmaken. Voor zo’n netwerkprofiel vraagt de site je het hemd van het lijf. Naast de noodzakelijke informatie waarmee forensen elkaar kunnen benaderen, moeten zij gegevens invullen over hun functie, het bedrijf waar ze werken, hun passie, hobbies en kennisgebied.

Hoewel zich bijna 950 netwerkers hebben aangemeld, loopt het geen storm. Het aantal oproepen en aanvragen blijkt nog zeer klein.

Minder moeite
Dat is ook niet zo verwonderlijk. Want om te netwerken tijdens de spits zijn er andere mogelijkheden die minder moeite kosten. Zo netwerken al veel reizigers in het openbaar vervoer. Want met laptop, blackberry of mobieltje onderhouden veel mensen contact met elkaar door te Hyven, Twitteren, msn-en, sms-en of desnoods door gewoon te bellen. En het voordeel hiervan: ze zijn niet afhankelijk van de reisbestemming en het tijdschema van hun contacten.

Ook via Twitter kun je Personeelslog volgen: Twitter.com/Personeelslog.

Maar klopt de conclusie dat je een collega in de billen mag knijpen als je later zegt dat het een grapje was?

Aanleiding voor de populaire berichtgeving is een uitspraak die de Hoge Raad al op 10 juli heeft gedaan. Gisteren schreef arbeidsjurist Maarten van Gelderen er een bericht over voor Ontslag.nl. De kop hierboven ‘Hoge Raad: kneepje in bil is geen seksuele intimidatie‘ trok snel de aandacht van andere media.

Zeven jaar procederen
De uitspraak van de Hoge Raad is het sluitstuk van bijna zeven jaar procederen. Tijdens een kerstborrel in 2002 heeft de directeur van een organisatie “bij het binnentreden van de slechts met kaarslicht verlichte recreatiezaal eiser in de billen geknepen en het woord ‘darkroom‘ gebruikt”, aldus de omschrijving in de uitspraak van de Hoge Raad.

Geen seksuele lading
Interessant aan de uitspraak is dat de Hoge Raad stelt dat er niet zonder meer sprake is van seksuele intimidatie als de klager “zich seksueel geïntimideerd voelt”.

Volgens de Hoge Raad heeft bij één van de eerdere rechtszaken in deze kwestie de rechter er terecht rekening mee gehouden dat het billenknijpen voor de directeur “geen seksuele lading had”. Een lagere rechter heeft dan ook terecht
geconstateerd dat er géén sprake is van seksuele intimidatie, al was de daad “wel in strijd met de zorgvuldigheid die in het maatschappelijk verkeer ten aanzien van (de persoonlijke integriteit van) van de eiser betaamt”.

Grappen
De uitspraak van de Hoge Raad betrekt uitgebreid de omstandigheden in de uitspraak:

Vrijbrief
Uit de uitspraak van de Hoge Raad blijkt dat voor een veroordeling voor seksuele intimidatie niet alleen gekeken wordt naar de manier waarop de klager zegt iets te hebben ervaren, maar ook naar de specifieke omstandigheden. Maar daarmee heeft de Hoge Raad nog geen vrijbrief gegeven voor het billenknijpen onder collega’s.

Ook via Twitter kun je Personeelslog volgen: Twitter.com/Personeelslog.

Met de Tip Jar van Google delen internetters tips om te besparen. Ook op het werk.

Met Google’s Tip Jar wijzen internetters op alle soorten mogelijkheden om goedkoper uit te zijn: van financiën, gezondheid en techniek tot winkelen, auto’s, vakantie en werk. En natuurlijk kan iedereen de bespaartips weer beoordelen.

Beste bespaartips
De beste bespaartips voor het werk volgens de gebruikers van Tip Jar:
1. Neem je lunch mee van huis
2. Zet je computer(monitor) uit als je naar huis gaat
3. Woon vlakbij je werk
4. Bekijk de secundaire arbeidsvoorwaarden van je werkgever goed en maak er gebruik van.

Erg creatief zijn de bespaartips nog niet. Maar de reden hiervoor kan zijn dat Google’s Tip Jar pas kort bestaat en Google nog geen moeite heeft gedaan om het nieuwe initiatief breed bekend te maken.

Met de recessie wint de nieuwe zakelijkheid snel terrein.

‘Minder leuteren, meer werken’ heet het artikel waarmee het dagblad Trouw de nieuwe trend beschrijft.

Recht op werkgeluk
Toch is het nog maar kort geleden dat een vakbond als het CNV bijna zover ging dat zij bij werkgevers het recht op werkgeluk opeiste. Werkgevers moesten zich transformeren tot pleziergevers.
En wie van zijn baas geen happy worker mocht worden, kon via lijstjes als ‘de beste werkgever’ of de ‘nationale tevredenheidsindex’ snel zijn geluk elders beproeven.

In uniform
De afgelopen jaren was er weinig aandacht voor tegengeluiden. Er was natuurlijk een rare Duitse mevrouw (Judith Mair) die in een boekje schreef dat het mooi was geweest, dat mensen het niet gezellig mochten hebben op hun werk, maar van 9 tot 5 keihard moesten werken. En dan ook nog het liefst in uniform.
Een ander tegengeluid kwam van adviesbureau Hay Group. Dit constateerde in een onderzoek dat het weliswaar steeds gezelliger werd op de werkvloer, maar dat dit nog niet automatisch betekende dat deze bedrijven ook financieel beter af zouden zijn.

Top 5 irritaties
Maar mede onder invloed van de recessie beginnen nu ook werknemers zich te verzetten tegen al teveel gezelligheid èn vrijblijvendheid op het werk. Trouw heeft op gezag van Luc Mutsaers van de Nederlandse Plezieropjewerk-site (!) zelfs een top 5 samengesteld van ergernissen:

1. Collega’s die ongevraagd over hun privéleven beginnen terwijl je zit te werken. Vooral als ze zich beklagen.
2. Parttime collega’s die er nooit zijn omdat ze bij het eerste zuchtje wind met griep thuis zitten, en die dokter, tandarts en cursussen standaard onder werktijd bezoeken.
3. Collega’s die elke gelegenheid aangrijpen om later te komen of eerder weg te gaan – bij voorkeur als de baas er niet is.
4. Collega’s die regelmatig en luidruchtig privételefoontjes plegen en daarna roepen dat ze het zo druk hebben.
5. Werknemers met kinderen die voorrang krijgen op de schoolvakanties, waardoor de kinderloze achterblijvers in die periode extra veel werk op het bord krijgen.

Even wennen
Nu de recessie in volle hevigheid toeslaat, kunnen werkgevers weer strikter zijn in de eisen die ze stellen aan hun medewerkers.
De nieuwe zakelijkheid zal voor werknemers even wennen zijn, maar heeft ook voor hen voordelen. Zij worden minder van hun werk gehouden door collega’s die zeurverhalen kwijt willen over hun vakantie en over hun gezinsleven. Met de tijd die hierdoor vrij komt, kunnen ze hun werk gewoon binnen de reguliere werktijden doen, zodat ze ’s avonds echt vrij zijn.

Wanneer mag – en soms zelfs moet – een werkgever zich bemoeien met een Hyves-profiel van een werknemer?

De meeste werkgevers hebben geen flauw benul wat hun werknemers allemaal uitspoken op sites als Hyves en LinkedIn. Waarom zouden ze ook? Werknemers hebben toch recht op een privé-leven?

Was het maar zo simpel. Via internet blijken mensen hun hele hebben en houden op straat te gooien. Zelfs als ze zich beperken tot echte privé-zaken en niet eens de naam van hun werkgever noemen, kan een Hyves-profiel de werkgever schade toebrengen. Denk maar eens aan een klant of opdrachtgever die de naam van je werknemer googlet en daar allerlei zaken tegenkomt waarmee je als bedrijf liever niet wordt geassocieerd.

7 redenen om in te grijpen
Werkgevers kunnen verschillende overwegingen hebben om medewerkers aan te spreken op hun profiel bij Hyves, LinkedIn of één van de andere netwerksites.

1. 1. Veiligheid: De profielinformatie brengt de veiligheid van de organisatie en haar medewerkers in het geding. Zo heeft het Canadese leger uit angst voor aanslagen op zijn soldaten in Afghanistan de militairen daar gevraagd om heel voorzichtig te zijn met de informatie die zij via netwerksites uitwisselen met het thuisfront. Twee voorbeelden dichterbij huis. Volgens een oud-rechercheur geven zelfs politie-agenten zoveel informatie op Hyves weg dat criminelen makkelijk met hen of hun familie contact kunnen leggen. Via LinkedIn is eenvoudig te achterhalen wie voor de AIVD heeft gewerkt aan de beveiliging van computersystemen.
2. 2. Bedrijfsgeheimen: Zonder dat ze kwaad in de zin hebben, kunnen medewerkers koersgevoelige informatie laten lekken of bedrijfsgeheimen blootgeven bijvoorbeeld over productieprocedé’s die zijn beschermd.
3. 3. Opinies over managers en collega’s: Mopperen op de baas of een collega in de kroeg is tot daaraan toe, maar de hele wereld laten meegenieten is schadelijk voor de betrokken medewerkers en de werkgever.
4. 4. Besprekingen van klanten: Onlangs kreeg ik een mailtje van een blogger die meldde dat hij stopt met zijn privé-weblog, omdat de klanten van zijn werkgever niet altijd blij bleken met zijn besprekingen van hun werk.
5. 5. Meningen over maatschappelijke thema’s: Via netwerksites kunnen werknemers privé-opvattingen etaleren die haaks staan op het bedrijfsbeleid.
6. 6. Grappige, pikante foto’s/video’s: Foto’s/video’s die voor de kleine kring vrienden leuk zijn, kunnen een ongewenst beeld geven van de medewerker en daarmee van zijn werkgever. Naaktfoto’s die een lerares op Hyves heeft geplaatst, tasten haar geloofwaardigheid voor de klas aan.
7. 7. Foute vrienden: Zelfs als een Hyves-profiel in en in keurig is, roept een lange lijst met "foute vrienden" vragen op.

3 manieren om te profiteren
Naast zeven negatieve redenen om je te bemoeien met de profielen van werknemers op netwerksites, zijn er ook drie positieve redenen:

1. 1. Arbeidsmarktcommunicatie: Medewerkers kunnen in hun profiel ook vrienden en anderen laten zien hoe leuk hun werk is en bij welke fijne werkgever zij werken. De profielen zijn zelfs bruikbaar om nieuwe collega’s te vinden.
2. 2. Imago bedrijf: Via hun profiel dragen werknemers een positief beeld uit van de werkgever, bijvoorbeeld door te laten zien hoe innovatief een bedrijf is.
3. 3. Netwerk-contacten: Via LinkedIn en andere netwerksites onderhouden professionals contact met elkaar en wisselen ze kennis en ervaring uit, waarvan de werkgever profiteert.

Angstvallig controleren?
Deze 10 redenen om belangstelling te hebben voor de manier waarop medewerkers zich op internet profileren, hoeven nog niet te betekenen dat werkgevers ook angstvallig alles moeten controleren. Voor ingrijpen zijn de mogelijkheden soms beperkt. Bovendien kan dit zich tegen het bedrijf keren, omdat werknemers er doorgaans niet van gediend zijn dat hun werkgever zich bezighoudt met hun privé-activiteiten.

Dat neemt niet weg dat werkgevers hun medewerkers kunnen wijzen op de eventuele gevaren die kleven aan het delen van teveel informatie op internet.
Een opmerking als "wat heb je een leuk profiel op Hyves" maakt een werknemer al duidelijk dat zijn informatie, foto’s en video’s niet alleen worden bekeken door vrienden.

Met de traditionele prikklok is het eenvoudig sjoemelen. De werknemer die eerder naar huis gaat, hoeft alleen een collega te vinden die voor hem wil uitklokken. Een doorn in het oog van werkgevers die zo heel wat werkuren verliezen.

Touch ID
Het Engelse bedrijf Nivid heeft hier wat op gevonden: het Touch ID systeem. Werknemers klokken in en uit door een vinger te drukken op een speciale computer. Een geavanceerd systeem herkent de eigenaar van de vinger en registreert zijn werktijden.
Na een succesvolle proef heeft vooral de detailhandel veel belangstelling voor het nieuwe systeem. De fabrikant verwacht dat straks ook kantoren en magazijnen hun achterhaalde prikkloksystemen gaan vervangen door de vingerherkenning.

Als je er even over nadenkt, biedt de nieuwe techniek veel interessante mogelijkheden. Waarom geen vingeridentificatie bij bezoek aan het toilet of het rookhok? Dat bespaart de werkgever de nodige niet-productieve minuten.

Hoffman Bedrijfsrecherche heeft een analyse gemaakt van de onderzoeken die het bureau in 2007 heeft verricht in opdracht van ruim duizend werkgevers. Daaruit blijkt dat bijna tweederde van de dieven/fraudeurs tussen de zes en dertig jaar in dienst is. Volgens Hoffman stelen werknemers die langer dan tien jaar in dienst zijn, het meest.
Of de cijfers van Hoffman representatief zijn, betwijfel ik. Want maar liefst tien op de honderd werknemers zou “elke dag stelen of frauderen”.

Afgunst en frustraties
Toch is de verklaring interessant die bureau geeft voor de werknemerscriminaliteit. “Afgunst, het mislopen van promoties en frustraties van trouwe werknemers zijn de belangrijkste oorzaken van diefstal en fraude binnen bedrijven.”

Kennelijk is er in de loop van hun carrière iets geknakt in het vertrouwen dat deze werknemers in hun werkgever hebben. In plaats van hun heil te zoeken bij een andere werkgever, schrikken deze gefrustreerde medewerkers er niet voor terug om te stelen en te frauderen.

Werkgevers verwachten het niet
Even opmerkelijk is dat werkgevers niet door hebben hoe gefrusteerd deze werknemers zijn. “Werkgevers reageren vaak erg emotioneel als blijkt dat trouwe personeelsleden stelen. Ze verwachten het domweg niet”, aldus een woordvoerder van Hoffman in De Telegraaf.

Kunnen goed management en een professioneel HRM-beleid diefstal en fraude voorkomen? Of kunnen werknemers overal frustraties oplopen die tot criminaliteit kunnen leiden? En moeten werkgevers zich vooral minder naïef opstellen?

Of is er iets anders aan de hand? Neemt er iemand op internet een loopje met de identiteit van onze premier?
Hoe zat het ook alweer? Was er niet iets met het profiel van Balkenende bij netwerksite LinkedIn?
Even Googelen. Oh ja: dat profiel was bij wijze van experiment aangemaakt door Michel Rijnders, collega-blogger van HRlog.

Zou het met Twitter anders zijn gegaan?

Niet bewust van online identiteit
Veel mensen hebben een online identiteit. Gelukkig zijn ze er meestal zelf verantwoordelijk voor. Al is volgens een actueel onderzoek van Ruigrok ׀ NetPanel een vijfde van de actieve internetters zich hier niet erg bewust van.
Het merendeel van de internetters maakt zich er absoluut niet druk om: zij vinden hun online identiteit onbelangrijk (39%) of staan er onverschillig tegenover (29%).
Terwijl 76% foto’s plaatst op internet, 75% cijfers en reviews geeft voor producten en diensten, 58% reacties plaatst op discussiefora, 42% op weblogs reageert en 35% eigen video’s online zet. En maar liefst zes van de tien Nederlanders (59%) inmiddels een profiel hebben op een of meerdere online netwerken, zoals Hyves en LinkedIn.

Recruiters en baas kijken mee
Realiseren ze zich wel dat recruiters steeds vaker sollicitanten via internet natrekken? Of dat hun baas ook die grappige feestfoto’s van de vakantie kan vinden?

Google jezelf
Neem zelf maar eens de proef op de som. Tik je naam in bij zoekmachine Google en lees wat er allemaal over je is te vinden op internet.

Je kunt informatie tegen komen waarvan je was vergeten dat je die zelf online hebt gezet. Of je ontdekt een sexy profiel bij Hyves van iemand die (ongeveer) dezelfde naam heeft als jij. En als je echt pech hebt, kom je erachter dat iemand bewust je online identiteit heeft gestolen, zoals premier Balkenende is overkomen.

Het probleem zit ‘m in tijdelijke medewerkers die op LinkedIn beschrijven welke (beveiligings)klussen zij hebben gedaan voor de AIVD en andere veiligheidsdiensten.

Het AD kwam via LinkedIn onder anderen een consultant op het spoor die “tot twee jaar geleden bij Vodafone ‘contactpersoon afluisteren’ was van de AIVD en de politie” en een “veiligheidsconsultant die computersystemen van overheidsorganisaties heeft getest op inbraakgevoeligheid”.

Inmiddels hebben leden van de Tweede Kamer verontrust gereageerd. Volgens hen bestaat het gevaar dat terroristen op internet achterhalen wie kennis heeft van de beveiliging van overheidsdiensten. Daardoor kunnen deze tijdelijke krachten slachtoffer worden van bijvoorbeeld chantage.
Bovendien maak “je het hackers wel heel makkelijk te achterhalen in wiens computer ze moeten kijken”, aldus VVD-Kamerlid Teeven in de krant.

De oplossing is overigens eenvoudig: breng ook het tijdelijk personeel onder de geheimhoudingsplicht.

Ik zal de naam niet noemen van de security officer met meer dan 15 jaar ervaring die ik via LinkedIn tegenkwam. Maar wat moet je met zo’n ICT-beveiliger die in zijn LinkedIn-profiel bij de rubriek ‘honors and awards‘ pocht dat hij zowel de AIVD- als de MIVD-screening heeft doorstaan voor het ‘Top Secret’-niveau?

Voor werkgevers kan de verleiding heel groot zijn om sollicitanten even te googlen. Volgens de FNV is dit strijdig met de privacywet en met de sollicitatiecode van de NVP.
“De werkgever mag bij het maken van een keuze geen gebruik maken van gegevens die hij over een sollicitant via Google heeft verkregen. Enige tijd geleden werd een sollicitante geconfronteerd met pikante foto’s, die een werkgever op internet had gevonden. De foto’s bleken van een naamgenote te zijn”, aldus de vakbond in het FNV E-magazine van gisteren.
Rik van Steenbergen, een FNV-beleidsmedewerker: “In dit geval kreeg de sollicitante de kans om de verwarring op te helderen, maar vaak wordt het niet verteld. Toch is de werkgever in overtreding. Weliswaar heeft hij de gevonden informatie besproken, maar hij had die niet ongevraagd mogen opzoeken volgens de Wet op de Privacy.”

Als het aan de FNV ligt, behoort iedere schending van privacy door de werkgever tot een schadevergoeding te leiden. De FNV pleit voor een wetswijziging, zodat de werkgever bewijs tegen een werknemer niet mag gebruiken als dat is verkregen door het schenden van de privacy.

Met dit rigide standpunt zal de vakbond het tegendeel bereiken van wat zij wil. P&O-ers, recruiters en leidinggevenden zullen kandidaten blijven googlen. Om een schadevergoeding te voorkomen, zullen zij dat nooit aan de sollicitant laten blijken. Hierdoor krijgt deze geen enkele kans om de gevonden zaken recht te zetten of toe te lichten.

Voor werkgevers betekenen de richtlijnen dat zij in de regel aan elke individuele werknemer toestemming moeten vragen als zij personeelsgegevens willen publiceren op internet. Het College hanteert hierbij een ruime definitie van het begrip persoonsgegevens. Ook de naam van de medewerker, de functie en het e-mailadres rekent het CBP hieronder, evenals foto’s, video- en geluidsopnames.

Dagelijks vormen collega’s, klanten en anderen een mening over onze werknemers. Internet maakt het wel heel makkelijk om ons oordeel naar buiten te brengen. Eerder heeft Personeelslog geschreven over Amerikaanse sites waar werknemers anoniem hun baas kunnen beoordelen of werknemers hun collega’s.

Deze trend is nu ook overgewaaid naar Nederland. Op de site Beoordeelmijnleraar kunnen leerlingen van het voortgezet en middelbaar onderwijs hun mening kwijt over hun docenten. Zo geeft Anoniem een lerares (met naam, vak en school genoemd zodat we zeker weten wie het is) het rapportcijfer 2. Met als onderbouwing: “Arrogant, denkt dat ze heel wat is. Doet onaardig en bekt leerlingen af.”

Op dit soort sites kunnen online reputaties van onze werknemers worden gemaakt of gebroken en daarmee overigens ook die van de werkgever.
Hoe moeten we hiermee omgaan? Kunnen we iets leren van de oordelen over onze werknemers? Hoe weten we of deze meningen betrouwbaar zijn? Wat betekenen deze online beoordelingen voor de betrokken medewerkers?

Is het gewoon wennen en laten we het erbij zitten? Of pakken we – als dat kan – de beoordelaar aan, zoals Vodafone heeft gedaan om de privacy van een medewerker te beschermen?

Softwarebedrijf Serena heeft 800 werknemers, verspreid over vestigingen in 18 landen. In een persbericht waarin het bedrijf Facebook Fridays aankondigt, constateert Serena dat door moderne technologie steeds meer persoonlijk contact verloren gaat.
Jeremy Burton, de directeur van Serena, is een grote fan van de netwerksite Facebook, vergelijkbaar met het Nederlandse Hyves. Hij gebruikt de site om contact te onderhouden met vrienden, collega’s en klanten. Hij wil werknemers niet het plezier onthouden dat het combineren van hun persoonlijke en professionele leven kan geven.

Burton wil Facebook dan ook inzetten als intranet van zijn bedrijf, waar medewerkers alles moeten kunnen vinden. Hij gelooft dat collega’s als zij elkaar beter kennen, ook beter samenwerken. Al voor de invoering van Facebook Fridays is al meer dan 30% van zijn werknemers actief op Facebook.
“Nu ons bedrijf blijft groeien en het werk door meer mensen op verschillende plekken wordt gedaan, kunnen we het contact met elkaar verliezen”, aldus Burton. “Netwerksites als Facebook kunnen ons weer bij elkaar brengen, ons helpen elkaar als mens te leren kennen en ons helpen onze business en producten te begrijpen en onze klanten beter te helpen. Een bedrijfscultuur die het gemeenschapsgevoel en plezier aanmoedigt, helpt ons om meer gedaan te dragen. Bedrijven die sociaal netwerken niet omarmen, maken een grote fout.”

Een leuk initiatief waarmee Serena ongetwijfeld aansluiting vindt met de jongste generatie werknemers. Het heeft overigens wel iets dubbels om het persoonlijk contact dat door moderne technologieën verloren is gegaan, proberen te herstellen via een internetsite. Als dat op deze manier al mogelijk is en als het zo belangrijk is, waarom wil Serena dit dan beperken tot een uurtje op vrijdag?

Top 5 van sites/toepassingen die IT-ers willen blokkeren:
1. Muziek-download – 68%
2. Online dating – 64%
3. Instant messaging (chat) – 58%
4. E-mail via internet (Hotmail, Gmail enz) – 41%
5. Sociale netwerksites – 40%

Top 5 van sites/toepassingen die daadwerkelijk worden geblokkeerd door bedrijven:
1. Muziek-download – 40%
2. Online dating – 36%
3. Online muziek-communities – 29%
4. Video’s – 26%
5. Online radio – 26%

“De grenzen tussen werk en ontspanning zijn aan het vervagen, maar dat mag nooit betekenen dat een onderneming er risico’s door loopt. IT-professionals staan voor de moeilijke opgave een balans te vinden tussen de beveiligingsbehoeften van de organisatie en de individuele behoeften van het personeel. Hantering van een redelijk toegangsbeleid, in combinatie met educatie over veilig internetgedrag, is de meest realistische optie”, aldus McAfee.

Zo heeft Vodafone een rechtszaak aangespannen tegen weblogger Peter Breedveld van FrontaalNaakt. De weblogger heeft in een uitgebreid artikel zijn gal gespuid over de dienstverlening van het call center van Vodafone. In zijn weblog noemt hij voor- en achternaam van de Vodafone-werknemer waarover hij ontevreden is.
Meermalen heeft Vodafone Breedveld gevraagd de naam van het weblog te verwijderen. Omdat hij weigert aan het verzoek te voldoen, heeft het telecom-bedrijf de rechter ingeschakeld.

Volgens Vodafone pleegt Breedveld “een inbreuk op de privacy” van de werknemer. “Zij wordt in haar privéleven geschaad. Zij krijgt van allerlei kanten ongewenste mails van mensen die haar Googlen. Dat is uitermate onplezierig voor haar”, aldus een Vodafone-woordvoerder in Webwereld. “We leven in een vrij land, dus iedereen mag zijn mening uiten. Maar in dit geval is er sprake van een hetze tegen iemand persoonlijk. Dat vinden wij als werkgever niet kunnen. Wij vinden het onze plicht om daar iets tegen te ondernemen.”

Zal het klachtenloket dat internet ook vaak is, er straks toe leiden dat werknemers zich niet meer kunnen voorstellen met hun complete, eigen naam?

Praktische vragen
70% van de Engelse bedrijven blokkeert netwerksites als Facebook en MySpace.
De Engelse vakbond TUC (6 miljoen leden) laat het er niet bij zitten. Zo licht de vakbond werknemers voor via de praktische Worksmart-site.
Vragen die de vakbond beantwoordt:
- Kan de werkgever ons straffen voor het gebruik van netwerksites in werktijd?
- Kan mijn werkgever me opdragen mijn Facebook-account op te heffen?
- Kan een werkgever mij afwijzen voor een baan vanwege mijn profiel bij Facebook?
- Kan ik een verzoek van mijn baas weigeren om hem als vriend toe te voegen aan mijn Facebook-profiel?

Recht op een privé-leven
Ook aan werkgevers geeft de TUC informatie; via een briefing. De vakbond erkent dat werkgevers het recht hebben om te besluiten hoe er met hun ICT-middelen omgegaan moet worden. Maar de bond noemt het blokkeren van netwerksites een overdreven reactie. In de pauze een paar minuten besteden aan het bijhouden van je online netwerk moet kunnen, aldus de TUC.
Werknemers hebben recht op een privé-leven, vindt de vakbond. Binnen redelijke grenzen moeten werknemers ook online hun mening kunnen geven over hun werk. In de pub doen ze dat immers ook.
Om misverstanden te voorkomen, adviseert de TUC werkgevers om met vakbonden en werknemers een heldere gedragslijn af te spreken.

Discriminatie door werven via netwerksites
Daar waar de TUC redelijk gebruik van netwerksites bepleit voor werknemers, valt het op dat de bond er bezwaar tegen maakt dat recruiters via dezelfde sites werven. Omdat slechts een minderheid van de potentiële werknemers een profiel heeft op netwerksites, kunnen andere kandidaten benadeeld worden.
De vakbond wijst werkgevers zelfs op het gevaar dat zij wegens discriminatie voor de rechter kunnen worden gesleept. Want netwerksites kunnen informatie geven over de afkomst van kandidaten, hun seksuele voorkeur of andere kenmerken waarop bedrijven volgens de wet niet mogen selecteren.

Meer informatie:
de TUC-briefing voor werkgevers over netwerksites (pdf).

Top 5 oorzaken pesten
Volgens Engelse managers zijn de belangrijkste oorzaken van pesterijen:
1 gebrek aan leiderschapstalent (volgens 66% van de managers)
2 persoonlijkheid van de leidinggevende (57%)
3 een autoritaire managementstijl (56%)
4 de onkunde om problemen aan te pakken (37%)
5 het opleggen van onrealistische doelstellingen (27%).

Top 3 pesterijen
En over wat voor pesterijen hebben we het dan? De top drie volgens de Britse managers:
1 machtsmisbruik (71%)
2 overdreven controles (63%)
3 uitsluiting (55%).

Hot issue voor kandidaten
Pesten op het werk is een hot issue geworden. Ook voor kandidaten. In Amerika is voor hen zelfs een vacaturesite opgezet met Jerkfreejobs. Over de manier waarop de werkgevers worden geselecteerd die hierop mogen adverteren, valt wel wat af te dingen. Zo komen alleen bedrijven in aanmerking die een certificaat of prijs hebben gekregen van een instituut als Great Place to Work. Bij deze verkiezingen heeft Personeelslog eerder kritische kanttekeningen geplaatst.

Veel kandidaten hebben een hekel aan een werksfeer die wordt verpest door pesterijen. Maar hoe kan een bedrijf aan kandidaten duidelijk maken dat het echt geen pestkoppen tolereert?

Bij de netwerksite LinkedIn kunnen gebruikers een aanbeveling schrijven voor een (oud)collega. Zo’n aanbeveling wordt pas gepubliceerd als het ’slachtoffer’ hiervoor toestemming geeft.

Enkele, nieuwe Amerikaanse sites gaan een stapje verder. Bij theBOSSawards kunnen medewerkers volledig anoniem hun leidinggevende beoordelen. De site presenteert op basis van de beoordelingen een top 5 van de beste en van de slechtste bazen. En als extra service kunnen medewerkers op naam van hun chef zoeken hoe hij of zij is beoordeeld. De beoordeling bestaat uit een rapportcijfer (1 tot en met 5) en een commentaar.

De site Coworkers doet er nog een schepje bovenop. Hier kunnen medewerkers hun baas èn hun collega’s – desgewenst ook anoniem – beoordelen. Werknemers kunnen hier overigens ook zelf aan collega’s om feedback vragen. De beoordeling is hier zeer gedetailleerd: op maar liefst 20 onderdelen wordt een mening gevraagd in de vorm van een rapportcijfer (1 tot en met 10).
Overigens kan je bij deze site aangeven als je het niet eens met het oordeel. Ook is het mogelijk om alle beoordelingen over je te laten blokkeren. Alleen de negatieve beoordelingen laten vervallen, kan overigens niet.